Portal Orzeczeń Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kłodzku

UZASADNIENIE

Powód M. K. wniósł o zasądzenie od strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 8 719,25 zł tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 15 lutego 2024 r. oraz o zasądzenie od strony pozwanej kosztów procesu. Powód wskazał, że dniu 10.09.2023 r. doszło do wypadku komunikacyjnego, którego sprawca wjechał w pojazd, w którym poruszał się powód, a sprawca w chwili wskazanego zdarzenia komunikacyjnego był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej u strony pozwanej. Powód podał, że doznał zwichnięcia, skręcenia i naderwania stawów i więzadeł w odcinku szyjnym i kontynuował leczenie u ortopedy i w poradni chirurgiczno – ortopedycznej, gdzie stwierdzono skręcenie i naderwanie kręgosłupa lędźwiowego i szyjnego kręgosłupa. Ponadto podniósł, że w toku rekonwalescencji, powód zmuszony był do poniesienia dodatkowych kosztów związanych z wizytami u lekarzy specjalistów, badań oraz koniecznością uczestnictwa w zabiegach rehabilitacyjnych, a także ponosić koszty dojazdu do placówek medycznych. Powód podał, że zmuszony został do wytoczenia niniejszego powództwa, w którym domaga się zasądzenia od pozwanej zapłaty tytułem zadośćuczynienia za doznany ból i cierpienie kwoty 6 000 zł (dotychczas wypłacono kwotę 500 zł), odszkodowania tytułem zwrotu poniesionych kosztów leczenia w kwocie 1 943 zł i odszkodowania tytułem zwrotu kosztów dojazdu do placówek medycznych w 716,25 zł.

Strona pozwana w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu podnosząc w uzasadnieniu odpowiedzi na pozew, że wypłacona kwota jest odpowiednia i adekwatna do rozmiaru doznanej przez powoda krzywdy, a roszczenie objęte żądaniem pozwu pozostaje niezasadne, ponieważ zasądzenie zadośćuczynienia nie jest obligatoryjne i automatyczne a zależy od autonomicznego uznania sędziego po wszechstronnym rozważeniu całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zdaniem strony pozwanej powód winien podjąć leczenie i rehabilitację w ramach usług finansowanych przez NFZ. Strona pozwana podniosła, że brak jest diagnostyki, która wskazywałaby na obecność zmian pourazowych i zasadność rehabilitacji w związku ze zdarzeniem, a tym samym konieczność dojazdu do placówek medycznych z tego powodu.

Pismem z dnia 27 grudnia 2024 r. powód podtrzymał swoje stanowisko.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 10 września 2023 r. powód M. K. uczestniczył w zdarzeniu drogowym, którego sprawca posiadał ubezpieczenie posiadaczy pojazdów mechanicznych u strony pozwanej (...) S.A. z siedzibą w W..

Okoliczności bezsporne

Powód jest specjalistą w dziedzinie budowy systemów przenośnikowych i nadzoruje ich budowę, również pod ziemią. Często zmuszony jest wchodzić na wysokie konstrukcje, co wymaga dużej sprawności fizycznej. Ponadto wykonywał także pracę w pozycji wymuszonej, w tunelach.

Dowód: zeznania świadka A. R. – k.123, zeznania powoda – k.129 verte

Powód pracuje od wielu lat za granicą, nie jest ubezpieczony w Polsce. Nie korzystał z opieki lekarza POZ. W 2000 r. uczestniczył w zdarzeniu drogowym, lecz nie odniósł wtedy obrażeń.

Dowód: zeznania powoda – k.129 verte

Następnego dnia po zdarzeniu powód miał problemy z wstaniem z łóżka, ponieważ miał silne bóle w okolicy lędźwiowej kręgosłupa przechodzące przez pośladek do stopy. Bolała go również górna część kręgosłupa i głowa. Wówczas w dniu 12 września 2023 r. udał się do lekarza do Centrum Medycznego (...) w K.. Podczas wizyty u ortopedy uskarżał się na silne bóle kręgosłupa C i L/S ze znacznym ograniczeniem ruchomości obu odcinków w każdej z płaszczyzn, bez neuralgii obwodowej. W rtg widoczne było zniesienie lordozy szyjnej i dyskopatia C5 – C6. W badaniu stwierdzono tkliwość wyrostków kolczystych, głownie odcinka C z napięciem mięśni przykręgosłupowych. Lekarz rozpoznał skręcenie i naderwanie odcinka lędźwiowego i szyjnego kręgosłupa. Zalecono kołnierz szyjny na 2 – 3 tygodni, leki przeciwbólowe, oszczędny tryb życia, leki przeciwbólowe, dalszą diagnostykę i kontrolę ortopedyczną za 2 – 3 tygodnie. Lekarz wskazał, że powód nie nadaje się do pracy. Powód otrzymał skierowanie na rtg odcinka szyjnego kręgosłupa. Powód miał problemy ze snem. ?Odczuwał mrowienie w obu dłoniach.

Dowód: informacja dla lekarza kierującego z 12.09.2023 r. – k.13 - 14, k.16, historia zdrowia i choroby pacjenta – k.15, skierowanie do pracowni diagnostycznej – k.16, zeznania powoda- k.129

Badanie RTG uchwytnych zmian nie wykazało i lekarz zalecił poszerzenie diagnostyki.

Dowód: historia zdrowia i choroby z 16.09.2023 r. – k.19

W dniu 26 września 2023 r. powód ponownie był na wizycie w poradni chirurgii urazowo – ortopedycznej w związku z utrzymującymi się bólami odcinka szyjnego kręgosłupa i mrowieniem obu dłoni. Skierowano powoda na rehabilitację płatną.

Dowód: historia zdrowia i choroby z 26.09.2023 r. – k.20, skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne – k.20 – 21, informacja dla lekarza kierującego – k.22

Kolejna wizyta w poradni chirurgii urazowo – ortopedycznej była 24 października 2023 r., na której przedłużono zwolnienie lekarskie powoda. Wówczas powód był w trakcie rehabilitacji. Otrzymał kolejne skierowanie na rehabilitację.

Dowód: historia zdrowia i choroby pacjenta z 24.10.2023 r. – k.25 – 26, skierowanie na zabiegi fizjoterapeutyczne – k.27

Także podczas wizyty w poradni chirurgiczno – ortopedycznej w dniu 21 listopada 2023 r. przedłużono powodowi zwolnienie lekarskie w związku ze skręceniem i naderwaniem odcinka szyjnego kręgosłupa

Dowód: historia zdrowia i choroby pacjenta z 21.11.2023 r. – k.29 – 30

Powód odbył zabiegi fizjoterapeutyczne w okresie od 11 października 2023 r do 19 października 2023 r. – z wyjątkiem 15.10.2023 r. niedzieli (8 dni zbiegów), od 20 października 2023 r. do 25 października 2023 r. z wyjątkiem 22.20.2023 r. niedzieli (5 dni), od 30 października 2023 r. do 8 listopada 2023 r. z wyjątkiem 1.11. 2023 r. i 4 i 5.11.2023 r. soboty i niedzieli (7 dni) i od 14 listopada 2023 r. do 25 listopada 2023 r. z wyjątkiem 18 -19.11.2023 r. soboty i niedzieli (10 dni).

Dowód: plany zabiegów – k.31 – 34, zeznania powoda – k.129 verte

Powód przebywał na zwolnieniu lekarskim od 10 września 2023 r. do 30 listopada 2023 r.

Dowód: zaświadczenia lekarskie – k.35 – 38

Za RTG kręgosłupa szyjnego i lędźwiowo – krzyżowego powód w dniu 24 października 2023 r. zapłacił łącznie 220 zł.

Dowód: faktury nr (...) – k.39 – 40

Za konsultacje u ortopedy w dniach 26 września 2023 r., 24 października 2023 r., przy czym w tym dniu wraz z wykonaniem badania usg i w dniu 21 listopada 2023 r. powód zapłacił łącznie 850 zł.

Dowód: faktury – k.41 – 44

Za masaż klasyczny suchy kręgosłupa, laseroterapię, prądy TENS i ultradźwięki powód zapłacił 873 zł.

Dowód: faktura z 13.10.2023 r. – k.45

Powód dojeżdżając ze swego miejsca zamieszkania w D. przy ul. (...) na wizyty lekarskie w poradni chirurgii urazowo – ortopedycznej w K. w Centrum Medycznym (...) pokonywał 30 km w jedną stronę, a na wizytach był 4-krotnie. Dojeżdżał samochodem marki L. (...) na olej napędowy (diesel) zużywającym 11- 12l/100 km.. Na zabiegi rehabilitacyjne do D. (...) 7,4 km w jedną stronę, a dojeżdżał 30-krotnie samochodem marki F. (...) na benzynę, który zużywał średnio 5 – 7l/100 km.

Dowód: oświadczenia – k.46 – 49

Powód zgłosił szkodę stronie pozwanej pismem z dnia 21 grudnia 2023 r. i wniósł o wypłatę zadośćuczynienia w kwocie 6 500 zł, odszkodowania w wysokości 1 943 zł z tytułu poniesionych kosztów leczenia i 776,25 zł z tytułu kosztów dojazdów do placówek medycznych oraz stosowanej kwoty utraconego dochodu.

Dowód: zgłoszenie szkody – k.50 – 53

Strona pozwana przyznała powodowi 500 zł tytułem zadośćuczynienia, odmawiając wypłaty odszkodowania. Strona pozwana wskazała, że koszty te dotyczą leczenia zmian zwyrodnieniowych, podobnie jak utracone dochody są bezzasadne w związku z brakiem uzasadnienia dla zwolnień lekarskich.

Dowód: pismo pozwanej z 14.02.2024 r. – k.54 – 55

Strona pozwana przeprowadziła badanie powoda w dniu 25 stycznia 2024 r. i 29 stycznia 2024 r. w zakresie kręgosłupa odcinka C, L-S przez swego orzecznika, który nie stwierdził trwałych zaburzeń zdrowia.

Dowód: badania powoda przez pozwaną – k.82 – 88

Powód w wyniku wypadku z dnia 10 września 2023 r. doznał urazu skrętnego kręgosłupa szyjnego bez następstw i urazu kręgosłupa lędźwiowo – krzyżowego bez następstw. Nie doznał trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Po wypadku odczuwał dość duże dolegliwości bólowe kręgosłupa wynikające z wypadku. Z powodu unieruchomienia kręgosłupa szyjnego u powoda była ograniczona ruchomość w odcinku szyjnym kręgosłupa i sprawność ogólna. Podjęte leczenie i rehabilitacja były związane tylko i wyłącznie przebytym urazem i były zasadne. Obecnie w badaniu nie stwierdza się żadnych zaburzeń funkcji kręgosłupa spowodowanych przebytym urazem. Obecnie nie ma wskazań do leczenia lub rehabilitacji powoda. Poniesione koszty były zasadne. W leczeniu zalecono stosowanie kołnierza ortopedycznego na okres do 3 tygodni, leki przeciwbólowe. Obecnie w badaniu przedmiotowym nie stwierdza się zaburzeń ruchomości kręgosłupa szyjnego lub lędźwiowego, nie stwierdza się zaburzeń korzeniowych. Uraz jego doznał powód wiążą się niewątpliwie zewnętrznościami bólowymi i początkowo powodowały ograniczenie ruchomości kręgosłupa co powodowało ograniczenie sprawności ogólnej.

Dowód: opinia biegłego sądowego ortopedy – traumatologa S. G. – k.146 - 149

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało w przeważającej części na uwzględnienie.

Bezsporna w sprawie była odpowiedzialność strony pozwanej za zdarzenie oraz wypłacenie przez nią zadośćuczynienia jedynie w kwocie 500 zł.

Sad ustalił stan faktyczny na podstawie dowodów z dokumentacji medycznej powoda, zeznań powoda, opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii – traumatologii. Dowody te tworzą spójną i logiczną całość, z której wynika ciąg zdarzeń związany z leczeniem i rehabilitacją powoda oraz ponoszonymi kosztami. Wskazać należy, że z dokumentacji medycznej wynikały zalecenia lekarskie co do przeprowadzenia określonych badań obrazowych w postaci badań RTG, co do rehabilitacji oraz zwolnień lekarskich. Stwierdzić należy, że powód nie podejmował z własnej inicjatywy żadnych badań i rehabilitacji. Potwierdza to opinia biegłego sądowego, która jest pełna, spójna, rzetelna i logiczna. Wnioski biegłego nie pozostają w sprzeczności z dokumentacją medyczną. Również zeznania świadka i powoda uznać należy za wiarygodne, ponieważ są koherentne z pozostałymi dowodami.

Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był przepis art. 445 § 1 k.c. w zw. z art.444 § 1 in princ. k.c. który stanowi, że w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody Sąd może także przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Pojęcie „sumy odpowiedniej” użyte w art. 445 § 1 k.c. w istocie ma charakter niedookreślony, niemniej jednak w judykaturze wskazane są kryteria, którymi należy się kierować przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierną w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna być - przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego - utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa.

Bacząc na doznane przez powoda urazy i odczuwane w związku z tym dolegliwości bólowe odcinków szyjnego, lędźwiowego kręgosłupa, odczuwanych mrowień, problemów z wstaniem z łóżka, ograniczeniami ruchomości uznać należy, że strona pozwana w sposób nieuprawniony, nieodpowiadający w żaden sposób wymogom z art.445 § 1 k.c. i art.444 § 1 k.c. rażąco zaniżyła zadośćuczynienie wypłacając powodowi kwotę 500 zł. W ocenie Sądu, kwota ta nie pozwoliła powodowi skompensować doznanej krzywdy.

Wskazać należy, że strona pozwana w badaniu powoda przez jej orzecznika skoncentrowała się na ustaleniu, czy po stronie powoda doszło do trwałych następstw w wyniku zdarzenia. Podkreślić należy, że powołany wyżej art.445 § 1 k.c. w zw. z art.444 § 1 k.c. nie stanowi o zadośćuczynienia za trwałe następstwa czy uszczerbek na zdrowiu. Ubezpieczyciele, z pominięciem ustawowych przesłanek, wyrażają stanowisko, że w istocie tylko poważne następstwa wypadków skutkują zadośćuczynieniem, choć ustawodawca w ww. przepisach określił, że chodzi o uszkodzenie ciała lub wywołanie rozstroju zdrowia.

W odniesieniu do stanu faktycznego, niewątpliwie po stronie powoda w wyniku wypadku z 10 września 2024 r. doszło do uszkodzenia ciała. Powód doznał urazu skrętnego kręgosłupa szyjnego i urazu kręgosłupa lędźwiowo – krzyżowego bez następstw. Okoliczność, że nie doznał długotrwałego lub trwałego uszczerbku na zdrowiu nie przesądza o zasadności zadośćuczynienia, lecz o jego wysokości. Kwestia uszczerbku na zdrowia stanowi jedno z wielu kryteriów mających wpływ na wysokość zadośćuczynienia, lecz w żadnym razie nie dochodzi do swego rodzaju przeliczeń procentu uszczerbku na zdrowiu na kwotę zadośćuczynienia. W przypadku powoda na względzie przy ustalaniu zadośćuczynienia należało mieć na względzie doznane urazy, skutkujące silnymi dolegliwościami bólowymi, które w różnym zakresie i nasileniu występują nadal. Nie sposób deprecjonować odczuwanego bólu przez powoda, jak chciałaby tego pozwana powołując się na wykazane zmiany zwyrodnieniowe. Opis badań RTG wykazał tylko zwężenie przestrzeni międzykręgowych na wysokości kręgów C5/C6, więc nie były to duże zmiany zwyrodnieniowe. Powód zeznał, że nie wiedział o tych zmianach i do zdarzenia funkcjonował normalnie, przy czym zauważyć wypada, że powód wykonuje pracę zawodową pod ziemią i na wysokościach i często pracuje w pozycji wymuszonej. Zatem przed zdarzeniem musiał być sprawny, bowiem tego wymagała jego praca, o czym zeznał świadek A. R. Do czasu zdarzenia z 10 września 20204 r. powód nie leczył się, a wypadek z 2000 r. nie wpływał na obecnie odczuwane dolegliwości. Biegły sądowy w opinii podał, że powód w wyniku wypadku z dnia 10 września 2023 r. doznał wskazywanych wyżej urazów. Powoływanie się przez stronę pozwaną na inne okoliczności pomija zupełnie wnioski wypływające z opinii biegłego i dokumentacji medycznej. To, że skutki wypadku powoda 10 września 2024 r. nie były poważne nie skutkuje tym, że strona pozwana jako ubezpieczyciel posiadacza pojazdu mechanicznego, nie ma obowiązku spełnić świadczeń z tytułu zadośćuczynienia czy odszkodowania. Bezzasadny był wniosek strony pozwanej o zwrócenie się do różnych instytucji, by ustalać stan zdrowia powoda sprzed wypadku, tym bardzie, że powód jak wynika z zeznań nie jest ubezpieczony w Polsce, ponieważ od wielu lat pracuje poza granicami kraju. Dowodem na okoliczność jego stanu zdrowia były zeznania świadka A. R., zeznania samego powoda oraz dokumentacja medyczna i opinia. Te ostatnie wykazują ponad wszelką wątpliwość, że doznane urazy i odczuwane dolegliwości są skutkiem tego wypadku, a nie wynikiem zmian zwyrodnieniowych. Na skutek zdarzenia wywołującego szkodę, dotąd nieodczuwane zmiany zwyrodnieniowe mogłyby skutkować dolegliwościami bólowymi. Jest to jednak nieistotne ze względu na treść opinii.

Strona pozwana zupełnie nie wzięła pod uwagę, że powód odczuwał ból który promieniował od kręgosłupa poprzez pośladek i nogę do stopy, mrowienie w obu dłoniach, zmuszony był przez to przebywać na zwolnieniu lekarskiemu i musiał podjąć rehabilitację. Jak już wskazano, okoliczność, że skutki nie były aż tak poważne , nie zwalnia strony pozwanej ze świadczenia.

Zdaniem Sądu, w dzisiejszych realiach gospodarczych, odczuwalnym i adekwatnym zadośćuczynieniem dla powoda, które pozwoli skompensować mu doznane cierpienia fizyczne i psychiczne w wyniku zdarzenia z 10 września 2023 r. będzie kwota 6 500 zł. Skoro pozwany ubezpieczyciel wypłacił 500 zł, to należało zasądzić dalsze zadośćuczynienie 6 000 zł.

Powód wystąpił także o zapłatę odszkodowania w wysokości 1 943 zł z tytułu kosztów leczenia i rehabilitacji oraz kosztów dojazdów do placówek medycznych 776,25 zł. Podstawę tych roszczeń stanowi art.444 § 1 k.c.

W odniesieniu do kosztów leczenia, to wynikają one jednoznacznie z przedłożonych faktur. Uszło uwadze strony pozwanej, że powód nie posiada ubezpieczenia zdrowotnego w Polsce, ponieważ od wielu lat pracuje za granicą. W związku z tym nie mógł skorzystać z publicznej służby zdrowia w Polsce. Koszty te pozostają w związku przyczynowym ze zdarzeniem, na co wskazuje dokumentacja medyczna i opinia biegłego sądowego S. G.. Niezależnie od tego, powszechnie wiadomo, że czas oczekiwania na wizyty do specjalistów tj. chirurg, ortopeda, neurolog, endokrynolog i inni jest kilkumiesięczny. Co więcej, często oczekiwać trzeba nawet na wizyty prywatne. W związku z tym poniesienie przez powoda kosztów wizyt u ortopedy, w tym jednej na której było przeprowadzone badanie usg za 250 zł, wyniosły łącznie 850 zł z tym badaniem. RTG kręgosłupa szyjnego kosztowało powoda 110 zł i tę samą kwotę RTG kręgosłupa lędźwiowego, łącznie 220 zł. Rehabilitacja kosztowała 873 zł i była zasadna, wszak powód otrzymywał skierowania na zabiegi fizjoterapeutyczne. Potwierdziła to także opinia biegłego. Wszystkie te koszty wynikają z przedstawionych przez powoda faktur. Sąd zatem zasądził kwotę 1 943 zł tytułem odszkodowania za koszty leczenia.

Koszty dojazdu powoda do Centrum Medycznego (...) do poradni chirurgii urazowo – ortopedycznej z miejsca zamieszkania w D. powoda miały miejsce 5-krotnie. Powód pokonywał tam i z powrotem 60 km. Łącznie wyniosły one 300 km. Skoro dojeżdżał samochodem napędzanym benzyną – F. (...) spalającym średnio 6 l/100 km, to zużył 18 l na pokonanie 300 km. Średnia cena benzyny w 2023 r. wynosił 6,50 zł. Zatem na dojazdy do CM (...) powód wydał 117 zł.

Do D. (...) do Zakładu (...) przy ul. (...) powód z D. pokonywał 7,4 km w jedną stronę, w obie 14,8. Zabiegi fizjoterapeutyczne, jak wynika z planu zabiegów z ich potwierdzeniem odbył 30 razy. Zatem łącznie pokonał 444 km. Wobec tego, że powód dojeżdżał samochodem napędzanym olejem napędowym zużywającym 11 l/100 km, to na pokonanie odległości 444 km zużył 48,84 l ON. Średnia cena ON wynosiła również 6,50 zł w 2023 r., to powód poniósł koszty 317,46 zł na dojazdy na rehabilitację do D. (...).

Łącznie koszty dojazdów do placówek medycznych i na rehabilitację wyniosły 434,46 zł.

W związku z tym Sąd zasądził odszkodowanie w wysokości 2 377,46 zł.

Od kwoty zadośćuczynienia i odszkodowania Sąd zasądził odsetki ustawowe, ponieważ w takiej wysokości były żądane (są w istocie niższe niż odsetki ustawowe za opóźnienie) od dnia następnego po dniu wydania decyzji z dnia 14 lutego 2024 r., kiedy to strona pozwana przyznała powodowi kwotę 500 zł. Strona powodowa miała pełną wiedzę o stanie zdrowia powoda, przeprowadziła swoje badania medyczne w dacie w wydania decyzji z dnia 14 lutego 2025 r. Wyrok orzekający o świadczeniach na podstawie art.444 § 1 k.c. i art.445 § 1 k.c. nie jest wyrokiem konstytutywnym. Brak sankcji w postaci odsetek powodowałby, że ubezpieczyciele nie byliby zainteresowani wypłatą należnych świadczeń po przeprowadzeniu wnikliwie postępowania likwidacyjnego, w terminie 30 – dniowym określonym w art. 14 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Z tych względów twierdzenia strony pozwanej są chybione.

Oddalił dalej idące wnioski dowodowe strony pozwanej dotyczące opracowania opinii zgodnie ze standardami Międzynarodowej Klasyfikacji Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia, zwrócenia się do NFZ, Ministerstwa Zdrowia, opinii biegłego radiologa i uzupełniającej ortopedy - traumatologa. Strona pozwana wnioskowała o podjęcie przez Sąd szeroko zakrojonych poszukiwań danych dotyczących stanu zdrowia powoda, natomiast wnosiła i pominięcie dowodów z dokumentacji dotyczącej kosztów leczenia, czy dojazdów do placówek oraz zwolnień lekarskich, które pozostawały w ścisłym związku przyczynowym ze zdarzeniem, którego pozwany ubezpieczyciel z nieznanych względów nie chciał dostrzec. Okoliczność, że powód nie epatował swoimi dolegliwościami i zgłaszał się do poradni chirurgii urazowo – ortopedycznej odczuwając dolegliwości bólowe, nie symulował, nie zgłaszał dolegliwości, których nie odczuwał, była dla strony pozwanej niewystarczająca. Zwrócenie się o dokumentację obrazową RTG jest bez znaczenia, skoro nie wynikają z nich wątpliwości dotyczące następstw przedmiotowego wypadku.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art.100 zd.2 k.p.c., zgodnie z którym Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania uznając, że powód uległ w nieznacznej części, bo wygrał proces w 96%. Powód poniósł koszty 500 zł opłata od pozwu, 800 zł zaliczka na poczet należności biegłego w całości wydatkowana, 1 800 zł koszty zastępstwa procesowego. Brakujące koszty sądowe związane z wynagrodzeniem biegłego wyniosły 181,68 zł i były tymczasowo wyłożone przez Skarb Państwa – Sąd Rejonowy w Kłodzku i Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art.113 ust.1 ustawy o kosztach sądowych, nakazał ich uiszczenie stronie pozwanej.