Portal Orzeczeń Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kłodzku

UZASADNIENIE

Powód T. P. domagał się zasądzenia od strony pozwanej kwoty 18 1480,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 maja 2024 r. oraz kosztami procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że 15 stycznia 2024 r. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód marki S. (...) (klasa D) o nr rej. (...) należący do poszkodowanego M. B.. Sprawca szkody był ubezpieczony u strony pozwanej od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. W związku z likwidacją szkody poszkodowany na okres od 17 stycznia 2024 r. do 20 kwietnia 2024 r. wynajął od powoda samochód zastępczy w segmencie C, w okresie od 17 stycznia 2024 r. do 25 stycznia 2024 r. samochód marki T. (...), a od 25 stycznia 2024 r. do 20 kwietnia 2024 r. samochód marki T. (...), uzgadniając stawkę dobową w wysokości 200 zł netto za dobę (tj. 246 zł brutto). Powód wystawił poszkodowanemu fakturę VAT nr (...) na kwotę 23 566,80 zł brutto. Powód nabył wierzytelność przysługującą poszkodowanemu wobec pozwanego zakładu ubezpieczeń z tytułu odszkodowania za szkodę wynikającą z konieczności najmu pojazdu zastępczego. Strona pozwana jako ubezpieczyciel odpowiedzialności cywilnej pojazdu sprawcy tej kolizji uznał roszczenie co do zasady i wypłacił powodowi kwotę 5 418,00 zł. uznając jedynie 38 z 94 dni najmu przy stawce 109 zł brutto w okresie od 17 stycznia 2024 r. do 25 stycznia 2024 r. oraz 153 zł brutto od 25 stycznia 2024 r., bez kosztów podstawienia i odbioru pojazdu. Powód wezwał stronę pozwaną do zapłaty, lecz strona pozwana odmówiła wypłaty dalszej kwoty.

Strona pozwana (...) S.A. z siedzibą w S. w sprzeciwie od nakazu zapłaty z dnia 17 kwietnia 2025 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt I Nc (...), zaskarżyła go w całości i wniosła o oddalenie powództwa oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Strona pozwana zarzuciła powodowi, że wskazany przez powoda czas najmu oraz odpłatne przechowanie pojazdu na parkingu stanowiły nieuzasadnione zwiększenie rozmiaru szkody. Zdaniem strony pozwanej, łączny okres najmu pojazdu zastępczego 94 dni został zawyżony, gdyż jej zdaniem zasadny był najem przez 38 dni, w tym 9 dni według stawki 109 zł za segment C oraz za 29 dni stosując stawką 153 zł za segment D.

Strona pozwana zarzuciła, że zaproponowała poszkodowanemu bezgotówkową możliwość najmu pojazdu zastępczego za stawkę 153 zł brutto, co potwierdza wiadomość email z 17 stycznia 2024 r.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

15 stycznia 2024 r. na drodze krajowej nr (...) w B. doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ samochód marki S. (...) o nr rej. (...) należący do poszkodowanego M. B.. Sprawca szkody był ubezpieczony u strony pozwanej od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Poszkodowany udzielił pełnomocnictwa T. P., zajmującemu się likwidacją szkód, który w imieniu poszkodowanego 17 stycznia 2024 r. dokonał zgłoszenia szkody. Pełnomocnik poszkodowanego na adres mailowy (...) 17 stycznia 2024 r. otrzymał potwierdzenie zgłoszenia szkody wraz informacją o oględzinach szkody przeprowadzonych przez mobilnego rzeczoznawcę, który w tym celu skontaktuje się w terminie dwóch dni roboczych od dnia zgłoszenia. W tymże mailu, strona pozwana przedstawiła informacje o warunkach najmu pojazdu zastępczego w ramach ubezpieczenia OC.

Zgodnie z informacją o warunkach najmu pojazdu zastępczego w ramach ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za zasadny okres najmu przy szkodzie częściowej uznaje się okres niezbędny do realizacji naprawy uszkodzonego pojazdu oraz dodatkowo, w przypadku aut wykluczonych z ruchu w wyniku szkody, okres od zgłoszenia do dokonania oględzin i ustalenia zakresu niezbędnej naprawy, z uwzględnieniem innych obiektywnych czynników mających wpływ na czas realizacji naprawy. Informacja zawierała tabele stawek brutto za dobę najmu, przyjmując, że dla pojazdów segmentu C, jak T. (...) wynosi 109 zł brutto, dla pojazdów segmentu C, jak T. (...) stawka wynosi 153 zł brutto.

Poszkodowany M. B. zawarł 17 stycznia 2024 r. z powodem umowę najmu pojazdu zastępczego i wynajął samochód zastępczy marki T. (...) nr rej. (...) (segment C), który został zwrócony 25 stycznia 2024 r. Tego samego dnia, poszkodowany zawarł umowę najmu pojazdu zastępczego i wynajął samochód zastępczy marki T. (...) nr rej. (...) (segment D). Poszkodowany przyjął proponowaną przez powoda stawkę dobową w wysokości 200 zł netto (246 zł brutto). Umowa najmu nie obciążała poszkodowanego wpłatą własną, kaucją, nie zawierała też limitu kilometrów. Zgodnie z umową rozliczenie najmu pojazdu miało nastąpić poprzez bezpośrednie rozliczenie się wynajmującego z ubezpieczycielem OC sprawcy szkody, tj. (...) S.A. w związku z kolizją drogową z 15 stycznia 2024 r. Rozliczenie to obejmować miało wyłącznie uzasadniony czas braku możliwości korzystania przez najemcę z jego samochodu, a więc uzasadniony czas naprawy. Łącznie koszt najmu pojazdu zastępczego, z którego korzystał poszkodowany, wyniósł 23 124,00 zł brutto (dzienna stawka najmu to 246 zł brutto x 94 dni). Poszkodowany skorzystał także z usług powoda w zakresie parkowania uszkodzonego pojazdu, którego koszt został wyszczególniony i wliczony na fakturze przedstawionej poszkodowanemu w wysokości 442,80 zł. Na mocy umowy cesji z dnia 22 kwietnia 2024 r. powód nabył od poszkodowanego M. B. wierzytelność wobec strony pozwanej wynikającą z w powyżej opisanej fakturę VAT o numerze (...).

Szkoda z 15 stycznia 2024 r. została zgłoszona 17 stycznia 2024 r. Naprawy dokonywano w warsztacie (...) sp. z o.o. w Ś. współpracującym z ubezpieczycielem, do którego w dniu 26 stycznia 2024r. został przetransportowany pojazd poszkodowanego. Pierwsze oględziny uszkodzonego pojazdu zostały przeprowadzone 22 stycznia 2024 r. Dodatkowe oględziny uszkodzonego pojazdu zostały przeprowadzone 29 stycznia 2024 r., 1 lutego 2024 r., 7 lutego 2024 r. oraz 2 kwietnia 2024 r. W wyniku oględzin uszkodzonego pojazdu stwierdzono szkodę częściową, a 3 kwietnia 2024 r. strona pozwana zaakceptowała kosztorys naprawy.

Dowód:

-

zeznania świadka M. B. k. 98;

-

umowa cesji wierzytelności, k. 7;

-

faktura VAT (...), k. 8;

-

umowa najmu pojazdu z 17.01.2024 r., k. 9;

-

umowa najmu pojazdu z 17.01.2024 r., k. 10;

-

upoważnienie powoda do reprezentowania poszkodowanego przed (...) S.A., k. 11;

-

oświadczenie o warunkach najmu pojazdu zastępczego, k. 12 i 13;

-

oświadczenie dotyczące poinformowania o podmiocie wynajmującym pojazd zastępczy, k. 14;

-

oświadczenie dotyczące celowości wynajęcia pojazdu zastępczego, k. 15;

-

karta szkody częściowej, k. 28.

Powód 22 kwietnia 2024 r. wystawił poszkodowanemu fakturę VAT nr (...) na kwotę 23 566,80 zł, obejmującą najem pojazdu od 17 stycznia 2024 r. do 20 kwietnia 2024 r. tj. 94 dni za cenę netto 200 zł, wartość brutto 23 124,00 zł oraz usługę parkowania w okresie 17 stycznia 2024 r. do 25 stycznia 2024 r. 9 dni za cenę 40 zł netto, wartość 442,80 brutto, płatną przelewem do 29 kwietnia 2024 r.

Powód T. P. zawarł z M. B. 22 kwietnia 2024 r. umowę cesji wierzytelności – prawa do zwrotu kosztów z tytułu najmu auta zastępczego przysługującą poszkodowanemu wobec pozwanego zakładu ubezpieczeń z tytułu odszkodowania OC za szkodę likwidowaną pod numerem (...).

Powód pismem z 22 kwietnia 2024 r. wezwał stronę pozwaną do wypłaty odszkodowania za fakturę nr (...). Strona pozwana decyzją z 2 maja 2024r. przyznała powodowi odszkodowanie 5148,00 zł.

4 października 2024 r. powód wezwał stronę pozwaną do zapłaty kwoty 18 148,80 zł, która stanowiła różnicę między kwotą zawartą na fakturze VAT nr (...) (23 566,80 zł), a kwotą wypłaconą z tytułu odszkodowania (5 148,00 zł). Strona pozwana 20 listopada 2024 r. w odpowiedzi na wezwanie powoda, poinformowała mailowo, że podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie wysokości przyznanego odszkodowania

Dowód:

-

pismo powoda z 22.04.2024 r, k. 19;

-

wezwanie do zapłaty, k. 20

-

decyzja z 20.05.2024r. k. 21;

-

odpowiedź strony pozwanej z 20.11.2024 r. 23 – 25.

W tak ustalonym stanie faktyczny Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w części tj. co do kwoty 9499,00 zł.

Bezspornym w sprawie było, że w dniu 15 stycznia 2024 r. doszło do kolizji w ruchu drogowym, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki S. (...) (klasa D) o nr rej. (...), stanowiący własność M. B..

Według art. 822 § 1 k.c., powstanie obowiązku zapłaty przez zakład ubezpieczeń (ubezpieczyciela) odszkodowania z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakłada powstanie odpowiedzialności ubezpieczonego, czyli samego ubezpieczającego lub osoby, na której rzecz ubezpieczający zawarł umowę ubezpieczenia, za szkody wyrządzone osobom trzecim. Zobowiązanie do zapłaty odszkodowania z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ma więc ze swej istoty charakter akcesoryjny, tylko zatem wtedy, gdy ubezpieczony stanie się zgodnie z przepisami prawa cywilnego odpowiedzialny za szkodę wyrządzoną osobie trzeciej, dochodzi do powstania odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń wobec tej osoby z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Zakres odpowiedzialności ubezpieczonego wobec osoby trzeciej wyznacza co do zasady zakres odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.

Szkodą w mieniu jest wszelki uszczerbek majątkowy. Przy ustaleniu wysokości szkody należy posługiwać się przyjętą w piśmiennictwie i orzecznictwie teorią różnicy. Oznacza to, że dla ustalenia wysokości szkody zestawia się obecną wartość samochodu z tą, jaką by on przedstawiał gdyby nie było wypadku (tak, G. Bieniek, Odpowiedzialność cywilna za wypadki drogowe, Warszawa 2006 str.140). Zasada pełnego odszkodowania w ujęciu kodeksu cywilnego przejawia się w tym, że naprawienie szkody obejmuje zarówno straty jakie poszkodowany poniósł, jak i korzyści które mógł osiągnąć gdyby mu szkody nie wyrządzono. Zgodnie z art. 361 k.c. zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność za normalne następstwa działania lub zaniechania z którego szkoda wynikła.

W orzecznictwie dominuje pogląd, że najem samochodu zastępczego na czas likwidacji szkody mieści się w ramach pełnego odszkodowania zgodnie z art. 361 i 363 k.c. i pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z powstałą szkodą.

Nie wszystkie jednak wydatki pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym mogą być refundowane, istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (art. 354 § 2, art. 362 i 826 § 1 k.c.). Na dłużniku ciąży w związku z tym obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, niedających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Nie jest celowe nadmierne rozszerzanie odpowiedzialności odszkodowawczej i w konsekwencji – gwarancyjnej ubezpieczyciela, co mogłoby prowadzić do wzrostu składek ubezpieczeniowych. Tak, Uchwała SN(7) z 17.11.2011 r., III CZP 5/11, OSNC 2012, nr 3, poz. 28.

W oparciu o powołane orzeczenia należało przyjąć, że pełne odszkodowanie w niniejszej sprawie obejmować powinno rzeczywiście poniesione, ale również uzasadnione koszty najmu pojazdu.

Strona pozwana nie kwestionowała swojej odpowiedzialności za szkodę powstałą w wyniku kolizji drogowej z 17 stycznia 2024 roku. Spór dotyczył czasu najmu ponad uznane przez stronę pozwaną 38 dni oraz wysokości stawki dobowej. Ponadto pozwana kwestionowała zasadność naliczenia kosztów przechowania pojazdu poszkodowanego po szkodzie na parkingu powoda.

Powód domagał się zasądzenia kosztów najmu pojazdu zastępczego za okres 94 dni według stawki 246 zł brutto (tj. 200 zł netto + 23%). Poszkodowany podał, że pojazd zastępczy był mu niezbędny do dojazdów do pracy i na wyjazdy rekreacyjne, powód zapewnił jej taki pojazd zastępczy już w dniu zgłoszenia szkody tj. 17 stycznia 2024 r. Sąd podziela stanowisko strony pozwanej, że obowiązkiem poszkodowanego było podjęcie wszelkich czynności zmierzających do minimalizacji szkody zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 354 k.c. W ocenie Sądu, skoro szkoda została zgłoszona 17 stycznia 2024 r. i strona pozwana w potwierdzeniu zgłoszenia szkody zaoferowała możliwość zorganizowania pojazdu zastępczego przy stawce 153 zł brutto za dobę, to poszkodowany powinien podjąć działania w celu minimalizacji szkody. Poszkodowany nie zareagował na propozycję strony pozwanej stąd zdaniem Sądu odszkodowanie powinno być ustalone za pierwszą dobę 17 stycznia 2024 r. według stawki powoda 246 zł brutto, zaś za dalszy okres od 18 stycznia 2024r. do 20 kwietnia 2024r. według tej stawki akceptowanej przez stronę pozwaną tj. 153 zł brutto za dobę.

Należy podkreślić, że warsztat (...) sp. z o.o. w Ś. był warsztatem, z którym współpracowała strona pozwaną, a poszkodowany ani powód nie mieli wpływu na czas trwania naprawy oraz na czas ustalania kosztów tej naprawy. Jak wynika z informacji warsztatu przeprowadzano kilkukrotnie oględziny pojazdu, a ostateczny koszt naprawy zaakceptowano dopiero 3 kwietnia 2024r. W związku z tym, Sąd zaakceptował w całości okres czasu trwania najmu tj. 94 dni, przy czym za pierwszy dzień przy stawce 246 zł brutto i za pozostałe 93 dni przy stawce akceptowanej przez stronę pozwaną 153 zł brutto, łącznie 14475 zł. Ponadto Sąd uwzględnił koszty przechowywania uszkodzonego pojazdu na parkingu powoda przez 9 dni od 17 stycznia 2024r. do 25 stycznia 2024r. przy stawce 40 zł netto za dobę, łącznie koszty parkowania wyniosły 442,80 zł brutto. Stąd należne powodowi odszkodowanie powinno wynosić łącznie 14 917,00zł brutto. Skoro strona pozwana wypłaciła odszkodowania z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego w wysokości 5148,00 zł, to do zapłaty pozostała kwota 9499,00 zł. Dalej idące żądanie pozwu jako bezzasadne podlegało oddaleniu.

Jednocześnie Sąd orzekł o należnych odsetkach ustawowych od zgłoszonego roszczenia w oparciu o art. 481 § 1 k.c., 455 k.c. oraz art. 817 k.c. i 14 ust. 1 uoc w myśl którego zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. W przedmiotowej sprawie powód pismem z 22 kwietnia 2024 r., wezwał pozwaną do zapłaty kwoty objętej fakturą, a strona pozwana w dniu 2 maja 2024r. wydała decyzję o częściowym uznaniu roszczeń powoda i wypłacie kwoty 5418 zł, stąd odsetki ustawowe za opóźnienie należą się od dnia 2 maja 2024 r. do dnia zapłaty. W dacie wydania decyzji pozwana powinna spełnić świadczenie w pełnym zakresie, które zgodnie z treścią faktury płatne było do 29 kwietnia 2024r.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., przyjmując że powód wygrał proces w 52,34%. Łączne koszty postępowania wyniosły 8234,00 zł, w tym opłata sądowa od pozwu 1000 zł, wynagrodzenia pełnomocników obu stron po 3600,00 zł, kwota 34 zł tytułem opłat skarbowych od pełnomocnictw pełnomocników stron. Dokonując stosunkowego rozdzielenia tych kosztów należało uznać, że powód powinien te koszty ponieść do kwoty 3924,33 zł, a strona pozwana do kwoty 4309,67 zł. Skoro powód poniósł koszty w wysokości 4617,00 zł, to strona pozwana powinna mu zwrócić 692,67zł (3924,33 zł – 4617,00 zł).

Z/

1.  Odnotować;

2.  Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda.

3.  Kal.14 dni.