Portal Orzeczeń Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Kłodzku

UZASADNIENIE

T. P., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) z/s w B., wniósł pozew przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę kwoty 11.893 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 26.06.2024r. do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, holowania i parkowania samochodu uszkodzonego, w związku z kolizją drogową z dnia 10.03.2024r., której sprawca ubezpieczony był u strony pozwanej od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Podał, że w związku z likwidacją szkody w swoim pojeździe, poszkodowany w okresie od 11 marca do 13 czerwca 2024r. (94 dni) wynajął od powoda samochód zastępczy, uzgadniając stawkę dobową za najem w wysokości 200 zł netto (246 zł brutto), co odpowiadało cenom rynkowym. Po wypadku pojazd poszkodowanego nie nadawał się do dalszej jazdy, w związku z tym został zaholowany na parking powoda; koszty holowania wyniosły 473,80 zł, usługa parkingowa – 4526,40 zł (92 dni x 40 zł netto). Kwota, której domagał się powód, została pomniejszona o wypłaconą dotychczas z tego tytułu kwotę. Powód podał, że nabył wierzytelność na podstawie umowy cesji.

Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa. Zarzuciła, że wypłaciła odszkodowanie po zweryfikowaniu stawki dobowej najmu do kwoty 130 zł (brutto). Podniosła, że zaproponowała poszkodowanemu bezgotówkowy najem pojazdu zastępczego od współpracującego z pozwaną podmiotu, wg tej stawki. Poszkodowany nie skorzystał z tej oferty i wynajął pojazd za cenę przewyższającą ofertę pozwanej, czym doprowadził do nieuzasadnionej eskalacji rozmiaru szkody. Zakwestionowała także roszczenie dot. kosztów holowania ponad uznaną kwotę 331,20 zł, zarzucając, że poszkodowany mógł zamówić holowanie za cenę znacznie niższą od ceny powoda. Nieuzasadnione, zdaniem pozwanego, było również żądanie powoda zasądzenia zwrotu kosztów parkowania ponad uznaną kwotę 3680 zł, zdaniem pozwanego, stawka powoda w wysokości 40 zł netto za dobę była wygórowana.

Stan faktyczny:

W dniu 10.03.2024r. w kolizji drogowej uszkodzony został samochód będący własnością J. G.. Pozwany był ubezpieczycielem sprawcy wypadku z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych.

Na czas likwidacji szkody, poszkodowany wynajął od powoda samochód zastępczy marki P. (...), z którego korzystał w okresie od 11.03 do 13.06.2024r., po stawce 246 zł za dobę (200 zł netto).

Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego, pozwany wypłacił odszkodowanie z tytułu zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego za cały okres najmu (94 dni), po zweryfikowaniu stawki dobowej do 130 zł. Z tytułu kosztów holowania wypłacił odszkodowanie w kwocie 331,20 zł, zaś z tytułu zwrotu kosztów parkowania – kwotę 3680 zł, odmawiając wypłaty świadczenia w wyższej, żądanej przez powoda, wysokości ze wszystkich tytułów.

Bezsporne.

Sąd ustalił:

Poszkodowany został poinformowany przez powoda, że zawarł umowę z wypożyczalnią, która nie współpracuje z ubezpieczycielem sprawcy wypadku, a jest podmiotem świadczącym usługi na wolnym rynku. Jednocześnie upoważnił powoda do reprezentacji w procesie likwidacji szkody, w tym do zgłoszenia szkody, kontaktu z ubezpieczycielem sprawcy wypadku, prowadzenia korespondencji.

Dowód: oświadczenia poszkodowanego (k-18,20); Upoważnienie (k-15); zeznania świadka J. G. (k-102-103)

Uszkodzony samochód poszkodowanego nie nadawał się do dalszej jazdy, został odholowany na parking strzeżony powoda w B. (...) (...). Czynnościami, związanymi z holowaniem pojazdu zajął się powód. Koszt holowania wyniósł 473,80 zł, w tym:

dojazd do poszkodowanego: 5,80 zł x 7,1 km = 41,18 zł netto

przewóz samochodu: 6,20 zł x 7,1 km = 44,02 zł netto

czynności załadunkowe i rozładunkowe 150 zł netto x 2.

Uszkodzony w wypadku samochód był przechowywany na parkingu powoda w okresie od 10 marca do 10 czerwca 2024r. (92 dni). Cena za parking wynosiła 40 zł netto za dobę, łącznie 4526,40 zł. Poszkodowany nie miał możliwości przechowywać wraku, pochodzącego z tego zdarzenia, w innym miejscu; z pojazdu wyciekały płyny, podłoga była wysunięta.

Dowód: formularze usług pomocy drogowej (k-33); częściowo zeznania świadka J. G. (k-102-103)

W 2024r. średnia rynkowa stawka za holowanie pojazdu na rynku lokalnym (woj. (...)) za: załadunek/rozładunek – wynosiła 145 zł netto (100 – 200 zł netto), za dojazd/powrót – 4,80 zł netto/ km (3 – 6,50 zł netto/km), za przewóz uszkodzonego pojazdu – 5,30 zł netto (3 – 7 zł netto/km).

Średnia rynkowa stawka za parkowanie uszkodzonego pojazdu na wyspecjalizowanym parkingu na lokalnym rynku w 2024r. kształtowała się na poziomie 30 zł netto za dobę (od 25 do 50 zł netto/doba).

Dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej P. B. (k-64 i nast.)

Poszkodowany potrzebował pojazdu zastępczego do załatwiania codziennych spraw osobistych i do pracy, wymagał, by samochód spełniał warunki do przewożenia w nim narzędzi. Nie dysponował innym pojazdem, poza uszkodzonym w przedmiotowym wypadku.

Dowód: zeznania świadka J. G. (k-102-103)

Działając z upoważnienia poszkodowanego, powód zgłosił szkodę u strony pozwanej, wskazując dane kontaktowe (nr telefonu) pracownika powoda, jako dane poszkodowanego. Dysponując takimi danymi poszkodowanego, pracownik pozwanego telefonicznie skontaktował się w dniu 11.03.2024r. z pracownikiem powoda, w celu przekazania informacji o możliwości organizacji pojazdu zastępczego i warunkach współpracy, w tym wysokości akceptowanej przez (...) stawki dobowej najmu (130 zł). W rozmowie pracownik powoda potwierdził, że powód zgłosił szkodę w imieniu poszkodowanego, zaś pracownik pozwanego, zarzucił, że pozwanego wprowadzono w błąd co do numeru telefonu poszkodowanego. Pracownik pozwanego ponownie skontaktował się z pracownikiem powoda, na wskazany w zgłoszeniu szkody numer, z prośbą o podanie numeru telefonu bezpośrednio do poszkodowanego – bezskutecznie – pracownik powoda powoływał się na upoważnienie przez poszkodowanego, odmawiając podania jego danych.

W piśmie z dnia 11.03.2024r. skierowanym do poszkodowanego, strona pozwana zawarła informacje o możliwości organizacji pojazdu zastępczego i warunkach współpracy.

Następnie, drogą elektroniczną, powód poinformował pozwanego, że poszkodowany korzysta już z pojazdu zastępczego.

Dowód: Formularz zgłoszenia szkody (k-97-98); nagrania rozmów telefonicznych (w aktach szkody); pismo pozwanego z dnia 11.03.2024r. z potwierdzeniem wysłania drogą elektroniczną na adres powoda (k-99-100); korespondencja elektroniczna – wydruki e-maili powoda (k-21-25)

Na podstawie umowy cesji wierzytelności z dnia 13.06.2024r. poszkodowany sprzedał powodowi wierzytelność z tytułu kosztów najmu w.w. pojazdu zastępczego, kosztów holowania i parkingu, w związku ze szkodą komunikacyjną z dnia 10.03.2024r.

Dowód: umowa cesji (k-11).

Pismem z dnia 18.06.2024r. powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 28124,20 zł, tytułem odszkodowania zgodnie z doł. fakturą nr (...).

Pismem z dnia 2.10.2024r. powód wezwał pozwaną do zapłaty kwoty 11893 zł, tytułem kosztów najmu pojazdu zastępczego, holowania i parkowania pojazdu uszkodzonego, wynikających z doręczonej uprzednio faktury (które zostały zwrócone jedynie w części).

Dowód: pisma powoda (k-26,27); decyzja pozwanego z dnia 26.06.2024r. w sprawie szkody (k- 29).

Sąd zważył, co następuje:

Kwestia odpowiedzialności pozwanej za skutki wypadku z dnia 10.03.2024r. nie była sporna. Powód uzasadnił swoją legitymację wobec pozwanego ubezpieczyciela tym, że nabył wierzytelność o wypłatę odszkodowania, z tytułu kosztów najmu pojazdu zastępczego, holowania i parkowania pojazdu uszkodzonego, od poszkodowanego, na podstawie umowy cesji (art. 509 kc).

Należność dochodzona w pozwie obejmowała różnicę między kosztami wynajmu samochodu zastępczego, kosztami holowania i parkowania, naliczonymi przez powoda, a wysokością odszkodowania, wypłaconego przez pozwanego ubezpieczyciela. Sporna była wysokość stawki za dobę najmu pojazdu, wysokość kosztów holowania i parkowania.

Odnośnie stawki dobowej najmu, wskazać na wstępie należy, że poszkodowany nie miał obowiązku poszukiwać podmiotu, oferującego najniższe stawki. Wystarczy, aby stawki najmu pojazdu nie odbiegały rażąco od średnich stawek na rynku lokalnym.

W rozpoznawanej sprawie strona pozwana zarzuciła, że oferowała poszkodowanemu bezgotówkowy wynajem pojazdu zastępczego w jednej ze współpracujących z nią wypożyczalni, bez konieczności ponoszenia jakichkolwiek opłat, za cenę 130 zł za dobę, a poszkodowany nie skorzystał z tej oferty, wynajmując pojazd zastępczy i kontynuując najem od powoda za dużo wyższą cenę.

Zarzut pozwanej zasługiwał na uwzględnienie.

Jak ustalono, niezwłocznie po zgłoszeniu szkody, w dniu 11.03.2024r. pozwany nadał do poszkodowanego e-mail, na wskazany w zgłoszeniu szkody adres, do którego dołączył pismo z informacją o zasadach zwrotu kosztów pojazdu zastępczego oraz propozycją skorzystania z oferty wypożyczalni współpracujących z pozwanym (...) wskazano dane kontaktowe w celu uzyskania pomocy przy organizacji pojazdu zastępczego. Pozwany poinformował zarazem, że w przypadku wynajęcia pojazdu zastępczego we własnym zakresie, koszt wynajmu zostanie uznany do wysokości stawki akceptowanej przez pozwanego, tj. 130 zł za dobę. Poszkodowany mógł zapoznać się z treścią tego pisma, ponieważ zostało wysłane na adres pełnomocnika, wskazany przy zgłoszeniu szkody. Niezależnie od tego, pozwany podejmował próby osobistego kontaktu telefonicznego z pokrzywdzonym, w celu zaoferowania mu pomocy przy organizacji pojazdu zastępczego, przy czym próby te nie mogły odnieść pożądanego skutku, skoro dane kontaktowe poszkodowanego, wskazane przy zgłoszeniu szkody, były w rzeczywistości danymi powoda, upoważnionego ogólnie przez poszkodowanego do kontaktu z pozwanym (...).

W tych okolicznościach, mając na uwadze obowiązek minimalizacji szkody, nieuzasadnionym było skorzystanie przez poszkodowanego z droższych usług powoda. Takie działanie poszkodowanego nie powinno wpływać na zakres obowiązku odszkodowawczego ubezpieczyciela.

Co do zasady należy zgodzić się ze stanowiskiem, że poszkodowanej przysługiwał wybór odpowiedniego podmiotu, oferującego wypożyczenie auta zastępczego. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2002 r. (sygn. akt I CKN 1466/99, OSNC 2003, nr 5, poz. 64) stwierdzono, że nabywający autoryzowane części samochodowe potrzebne do naprawy uszkodzonego w wypadku pojazdu - nie ma obowiązku poszukiwać sprzedawcy, oferującego je najtaniej. Także w zakresie wynajmu pojazdu zastępczego, poszkodowany nie miał obowiązku poszukiwać podmiotu, oferującego najniższe stawki.

Koszt najmu pojazdu zastępczego, przedstawiony w dołączonej do pozwu fakturze, nie może być jednak uznany za ekonomicznie uzasadniony w sytuacji, gdy pozwany przedstawił poszkodowanemu propozycję najmu pojazdu po dużo niższej stawce. Wprawdzie poszkodowany nie miał obowiązku szukania najtańszej oferty na rynku, jednak w rozpoznawanej sprawie takiej konieczności nie było, skoro otrzymał ofertę od pozwanej. Jego obowiązkiem było doprowadzenie do minimalizacji szkody. Dla poszkodowanego oferta ta nie była mniej korzystna co do świadczonych usług, natomiast istotna była cena tych usług (130 zł za dobę). Rację miał pozwany, powołując się na obowiązek poszkodowanego minimalizowania szkody i zmniejszenia jej rozmiarów (art. 354 § 2, art. 362 i art. 826 § 1 kc). Skorzystanie z oferty, która gwarantowała satysfakcjonujący poziom i zakres usług, a więc najem auta zastępczego w tej samej klasie co uszkodzony za cenę 130 zł za dobę gwarantowałoby wypełnienie tego obowiązku. Jeśli jednak poszkodowany skorzystał z innej oferty bez uzasadnienia szczególnymi okolicznościami (działanie przez pełnomocnika, który jednocześnie jest podmiotem wynajmującym pojazd zastępczy za wyższą stawkę, nie powinno obciążać pozwanego i nie może usprawiedliwiać braku współdziałania poszkodowanego), to wówczas wyższe koszty tej usługi obciążają poszkodowanego, niezależnie od tego, że stawka podmiotu, który wynajął mu samochód za cenę dużo wyższą – 246 zł za dobę - nie była rażąco wygórowana w porównaniu z cenami innych wypożyczalni na rynku. Należało zgodzić się ze stanowiskiem pozwanego, że mamy tu do czynienia z konfliktem interesów – powód, podejmując się pełnienia funkcji pełnomocnika poszkodowanego w kontaktach z ubezpieczycielem, sam jest zainteresowany kontynuowaniem współpracy z sobą samym, istotnie utrudnia bezpośredni kontakt poszkodowanego z ubezpieczycielem, utrzymując go w przeświadczeniu, że wszelkie koszty, spowodowane zaistniałym zdarzeniem, zostaną pokryte z ubezpieczenia sprawcy wypadku. Takie działanie jest przykładem ewidentnego naruszenia obowiązku minimalizacji szkody przez poszkodowanego, który postąpił nielojalnie wobec dłużnika, obowiązanego do naprawienia szkody.

Nie kwestionując uprawnienia poszkodowanego do wyboru wypożyczalni, wskazać należy, że w sytuacji, gdy dokonał on wyboru, nie kierując się kryterium celowym i ekonomicznym (nie uiścił wynagrodzenia za najem pojazdu w gotówce, lecz w formie cesji wierzytelności, w konsekwencji nie był zainteresowany w negocjowaniu cen najmu, skoro i tak, to nie on ponosił ten koszt), to taka decyzja nie może wpływać na obowiązek odszkodowawczy pozwanego. Oferta pozwanego kompensowałaby bowiem szkodę. Wynajęcie auta za dużo wyższą stawkę, bez względu na zakres i jakość usług, prowadzi do nieuzasadnionego zwiększenia rozmiarów szkody i nie zasługuje na uwzględnienie. Istotnym jest, że poszkodowany nie liczył się z kosztami najmu pojazdu zastępczego, skoro powód niejako zwolnił go z obowiązku minimalizacji szkody, dostarczając auto zastępcze dla niego bezpłatnie. Z tego punktu widzenia wybór poszkodowanego oferty powoda był racjonalny, korzystał z samochodu nie ponosząc żadnych kosztów najmu, przy czym został zapewniony przez powoda, że wszystkie koszty pokrywa zakład ubezpieczeń. Oczywiście takie zachowanie powoda nie kreuje obowiązku odszkodowawczego i jego zakresu. W dalszym ciągu zakład ubezpieczeń odpowiada tylko w granicach art. 361 kc. Odszkodowanie ma zrekompensować szkodę, nie może służyć wzbogaceniu poszkodowanego.

Obowiązkiem odszkodowawczym nie mogą być objęte koszty, wynikające ze świadomego lub niedbałego postępowania poszkodowanych, którzy wbrew obowiązkowi minimalizacji szkody, zawierają umowę najmu pojazdu zastępczego z przedsiębiorcą, oferującym usługi po zawyżonych cenach. Jak bowiem wyżej wskazano, istniała obiektywna możliwość wynajęcia podobnego samochodu za dużo niższą cenę. Jeżeli jednak poszkodowany zdecydował się na droższą opcję i kontynuowanie najmu od powoda, to wywołane tym dodatkowe koszty, nie powinny obciążać odpowiedzialnego za szkodę ubezpieczyciela (art. 361 § 1 kc).

Zgodnie z art. 826 § 1 kc, w razie zajścia wypadku, ubezpieczający obowiązany jest użyć dostępnych mu środków w celu ratowania przedmiotu ubezpieczenia oraz zapobieżenia szkodzie lub zmniejszenia jej rozmiarów. Oznacza to zarazem, że poszkodowany nie powinien swoim zachowaniem doprowadzać do zwiększenia rozmiarów szkody. Obowiązkiem poszkodowanego jest podejmowanie działań, zmierzających do zminimalizowania szkody. Brak z jego strony takiego działania nie może zwiększać obowiązku odszkodowawczego ubezpieczyciela, zobowiązanego do naprawienia szkody (por. uz. uchwały SN z dnia 22.04.1997r. III CZP 14/97, OSNC 1997, z. 8, poz. 103; uchwała SN z dnia 16.10.1998r., III CZP 42/98; wyrok SN z dnia 26.11.2002r., I CKN 1993/00).

Strony stosunku najmu samochodu zastępczego, nie mogą w sposób dowolny i z mocą wiążącą dla osób trzecich ustalać wysokości opłat za wynajem. Zgodnie z powołanym art. 826 § 1 kc, ubezpieczający ma obowiązek użycia dostępnych mu środków w celu m.in. zapobieżenia szkodzie lub zmniejszenia jej rozmiarów. Ubezpieczyciel, odpowiedzialny za szkodę, może oczekiwać od wierzyciela zachowania, zmierzającego do zminimalizowania szkody. Dlatego, ubezpieczyciel nie ma obowiązku zwrócić uprawnionemu każdej kwoty, wskazanej w fakturze, dokumentującej wartość szkody. Zgodnie z art. 354 § 1 kc, dłużnik powinien wykonać zobowiązanie zgodnie z jego treścią i w sposób odpowiadający jego celowi społeczno - gospodarczemu oraz zasadom współżycia społecznego, a jeżeli istnieją w tym zakresie ustalone zwyczaje - także w sposób odpowiadający tym zwyczajom. W taki sam sposób powinien współdziałać przy wykonaniu zobowiązania wierzyciel (§ 2). Nie oznacza to, jak już wyżej wskazano, że uprawniony ma obowiązek poszukiwać najtańszej oferty na rynku. Nie można jednak zaakceptować stanowiska, że kwestia wynajmu i jego kosztów pozostaje poza kontrolą czy też możliwością zajęcia stosownego stanowiska przez ubezpieczyciela. Wynajmując pojazd zastępczy poszkodowany powinien był skorzystać z pomocy pozwanego, albo wynająć pojazd od podmiotu zewnętrznego, ale licząc się z tym, że koszty będą zrefundowane tylko do limitu uznanego przez pozwanego, bo za taką cenę pozwany był gotów zorganizować pojazd zastępczy. Dopiero, gdyby odmówił (pomimo pierwotnych deklaracji), poszkodowany mógłby wynająć pojazd zastępczy po wyższej stawce, ale zarazem nie odbiegającej rażąco od średnich cen rynkowych.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów w zw. z art. 822 kc i art. 436 § 1 kc w zw. z art. 435 kc, art. 361 § 1 i 2 kc, art. 363 § 1 i 2 kc, Sąd oddalił powództwo w części, dotyczącej żądania zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego, ponad wypłaconą już w postępowaniu likwidacyjnym kwotę.

Odnośnie kosztów holowania pojazdu uszkodzonego w wypadku, powód przedstawił szczegółowe wyliczenie kosztów holowania pojazdu, a pozwana nie wykazała, aby były one rażąco zawyżone, czy też, że stawki powoda nie mieściły się w granicach stawek rynkowych. (art. 6 kc), przy czym poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania najtańszej oferty na rynku. Na podstawie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej P. B. ustalono, że w 2024r. średnia rynkowa stawka za holowanie pojazdu na rynku lokalnym (woj. (...)) za: załadunek/rozładunek – wynosiła 145 zł netto (100 – 200 zł netto), za dojazd/powrót – 4,80 zł netto/ km (3 – 6,50 zł netto/km), za przewóz uszkodzonego pojazdu – 5,30 zł netto (3 – 7 zł netto/km). Średnia rynkowa stawka za parkowanie uszkodzonego pojazdu na wyspecjalizowanym parkingu na lokalnym rynku w 2024r. kształtowała się na poziomie 30 zł netto za dobę (od 25 do 50 zł netto/doba). Stawki powoda mieściły się więc w granicach stawek rynkowych, co czyni bezzasadnym zarzut pozwanego.

Zarzuty pozwanego, który poddawał w wątpliwość konieczność przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, w świetle zeznań świadka J. G., jako bezzasadne, również nie zasługiwały na uwzględnienie. Pozwany nie wykazał, aby poszkodowany uchybił w tym zakresie obowiązkowi minimalizacji szkody, poprzez bezzasadne czy lekkomyślne przechowywanie wraku samochodu i generowanie przez to wyższych kosztów. Z zeznań świadka wynika, że jego pojazd po wypadku nie nadawał się do dalszej jazdy, płyny wyciekały, a cała podłoga była wysunięta, wrak w takim stanie nie mógł być przechowywany na pobliskim miejskim (tańszym) parkingu, a pozwany okoliczności przeciwnej nie wykazał. W tej sytuacji, zasadnym było zasądzenie na rzecz powoda dochodzonej z tego tytułu kwoty (wynikającej z dokumentów w postaci formularza usług pomocy drogowej i faktury z dnia 19.06.2024r.), stanowiącej różnicę pomiędzy kosztami dochodzonymi z tego tytułu (holowania i parkowania uszkodzonego pojazdu), a kwotą dotychczas wypłaconą przez pozwanego (142,60 zł + 846,40 zł).

Odsetki zasądzono od dnia następnego po dniu wydania przez pozwanego decyzji w sprawie zgłoszonej szkody, mając na uwadze, że wcześniej powód wezwał pozwanego do dobrowolnej zapłaty kwoty, wskazanej w fakturze, w piśmie z dnia 18.06.2024r., a pozwana, w dniu 26.06.2024r. wydała decyzję o przyznania odszkodowania w zaniżonej wysokości, co rodzi obowiązek zapłaty odsetek (art. 481§1 i 2 kc w zw. z art. 455 kc i art. 817 kc). W dniu wydania decyzji pozwana dysponowała pełną pulą danych i informacji, pozwalających na ustalenie właściwego rozmiaru szkody i wysokości świadczenia. Decyzję tą podjęła w krótszym, niż ustawowy, terminie (i nie zmieniła jej w wyniku odwołania powoda), co jednak nie może prowadzić do zniesienia obowiązku zapłaty odsetek za okres, pozostający do czasu upływu terminu wynikającego z art. 817 kc. W szczególności odnosi się to do zobowiązania odszkodowawczego ubezpieczycieli, którzy jako profesjonaliści, mają nie tylko możliwość, ale także obowiązek rzetelnego przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego i ustalenia realnej wysokości należnego odszkodowania.

Orzeczenie w pkt III oparto na przepisach art. 100 zd. 1 kpc w zw. z art. 108§ 1 kpc.